Vicdanlı yürek taşıyanlar çoğu kez şiire sığınırlar. Çünkü kötü insanların şiiri olmaz; bu alan kötülükten, hasetten ve bilumum arızalı insan davranışlarından uzak bir alandır.

Babayiğit, şiirlerinde kötülüğe karşı bir şemsiye açar ve altında bağdaş kurarak dostlarını muhabbete davet eder. Onun şiirleri bağırmaz, hoyratça kelimelerden oluşmaz. Âdeta kadife bir eldivenle dokunur sözcüklere ve naif bir arayışla onları mısralarına yerleştirir. Dert anlatmaz; anlatısına ve tanıklıklarına ortak olunmasını bekler.

Şiirlerinde kâh Doğubayazıtlı bir işçinin sırtında donan terde, kâh yapayalnız buz gibi coğrafyalarda kendini arayan bir bedende, kâh bir çocuğun yaşama direncinde bulursunuz kendinizi. O şiiri çorak bırakılmış talihsiz coğrafyalara yaşam suyu gibi döker. Ve insana ister istemez şunu düşündürür: Şiir de olmazsa ne önemi var ki hayatın? (Orçun Uzunhan - Yazar)